Nagroda ZŁOTY FRYDERYK

Począwszy od momentu powstania Akademii Fonograficznej w edycji FRYDERYK '99 artystom szczególnie zasłużonym dla polskiej kultury muzycznej przyznawana jest Nagroda Złoty FRYDERYK za całokształt osiągnięć artystycznych.
Do tej pory tę szczególną nagrodę otrzymali:

• Ewa Demarczyk
• Henryk Mikołaj Górecki
• Marek Grechuta
• Jacek Kaczmarski
• Wojciech Karolak
• Andrzej Kurylewicz
• Jerzy „Duduś” Matuszkiewicz
• Ewa Michnik
• Tadeusz Nalepa
• Zbigniew Namysłowski
• Czesław Niemen
• Krzysztof Penderecki
• Jerzy Połomski
• Irena Santor
• Władysław Szpilman
• Antoni Wit
• Jan Ptaszyn Wróblewski
• Krystian Zimerman

Podczas konferencji prasowej w dniu 23 lutego 2011 roku przedstawiciele Rady Akademii Fonograficznej przedstawili sylwetki Laureatów nagrody ZŁOTY FRYDERYK 2011.

Prezentujemy laudacje wygłoszone przez Tomasza Strahla (sekcja muzyki poważnej), Pawła Brodowskiego (sekcja jazzu) i Piotra Metza (sekcja muzyki rozrywkowej).

• Jerzy Maksymiuk - ZŁOTY FRYDERYK 2011 - Muzyka Poważna


Foto. Wiktor Wołkow Szanowni Państwo!

Mam ogromny zaszczyt i honor ogłosić decyzję Rady Akademii Fonograficznej dotyczącą przyznania tegorocznej nagrody Złoty Fryderyk.
W uznaniu wybitnych zasług dla kultury muzycznej naszego kraju, a także Europy i świata, Rada Akademii Fonograficznej przyznała w tym roku prestiżową nagrodę Złoty Fryderyk wielkiemu polskiemu Artyście – Maestro Jerzemu Maksymiukowi – wybitnemu polskiemu dyrygentowi, kompozytorowi, pianiście.



Nagroda została przyznana za wybitne cechy twórcze Laureata –

• genialne wizjonerstwo muzyczne,
• bezkompromisowość w sztuce,
• absolutną pasję muzyczną,
• dążenie do perfekcji wykonawczej,
• za stworzenie nowej jakości kreacji artystycznych orkiestry kameralnej.
Cechy te Maestro najpełniej zrealizował w założonej przez siebie w 1972 roku Polskiej Orkiestrze Kameralnej, która była uważana za jedną z dwóch najlepszych orkiestr na świecie.
Polska Orkiestra Kameralna występowała pod jego batutą w najważniejszych centrach muzycznych świata: Carnegie Hall, Wiener Konzertferein, EdynburghFestival.
Ogromne sukcesy, które odnosił z tą orkiestrą sprawiły, iż nazwisko Mistrza Maksymiuka stało się naszą narodową markąznaną na całym świecie, a koncerty i liczne jego nagrania stały się naszym kulturowym dobrem.

Maestro Maksymiuk ze swoją orkiestrą sięgnął po najwyższe nagrody muzycznenp.: za nagrania utworów Mozarta, wiedeńczycy uhonorowali nagrodą Wiener FloetenUhr 1982 Jego Polską Orkiestrę Kameralną. Wielkim sukcesem był w latach 70-tych kontrakt z EMI.

Maestro Maksymiuk zapraszany był do współpracy z najwybitniejszymi orkiestrami świata np. London Symphony Orchestra, czy OrchestreNational de France, a równocześnie chętnie występował w kraju ze swoją ulubioną SinfoniąVarsovią.

Nagroda Złoty Fryderyk 2011 została przyznana także za zasługi dla propagowania muzyki polskiej, a zwłaszcza polskiej muzyki współczesnej. Jerzy Maksymiuk dokonał prawykonań 200. utworów kompozytorów polskich na całym świecie, przyczyniając się walnie do uznania przez światową krytykę naszej rodzimej muzyki.
Jerzy Maksymiuk jest jednym z założycieli Polskiego Towarzystwa Muzyki Współczesnej.

Wybitną zasługą Jerzego Maksymiuka jest również jego twórczość kompozytorska. Maestro jest kompozytorem muzyki symfonicznej, kameralnej, baletowej i filmowej.

Jerzy Maksymiuk jest również wybitnym pianistą. W 1961 roku zdobył I nagrodę na Konkursie im. Ignacego Jana Paderewskiego w Bydgoszczy.

Wielkością Mistrza jest jego osobowość humanistyczna, która wywarła wielki wpływ na kilka pokoleń muzycznych naszego kraju i stała się swoistą legendą otoczoną prawdziwym kultem.

Maestro Jerzy Maksymiuk to symbol prawdziwego, niezależnego Artysty, z którego dorobku czerpać będą następne pokolenia utalentowanych muzyków.

Serdecznie gratuluję Mistrzowi w imieniu Akademii Fonograficznej i życzę dalszych, wspaniałych sukcesów.


• Włodzimierz Nahorny - ZŁOTY FRYDERYK 2011 - Jazz


Foto. Agnieszka Lendzion Pośród artystów reprezentujących muzykę jazzową dotychczasowymi laureatami Złotego Fryderyka byli Andrzej Kurylewicz, Jan Ptaszyn Wróblewski, Jerzy Duduś Matuszkiewicz, Zbigniew Namysłowski i Wojtek Karolak. Tegoroczny laureat tej prestiżowej nagrody, Włodzimierz Nahorny, również należy do panteonu najwybitniejszych artystów polskiego jazzu, zapisał się złotymi głoskami nie tylko w historii muzyki jazzowej i rozrywkowej – jego bogata i rozległa twórczość wykracza daleko poza granice obu gatunków. Znakomity pianista, saksofonista, flecista, kompozytor, autor przebojów, twórca muzyki teatralnej i filmowej, aranżer i lider obecny jest na estradzie już ponad pół wieku. Jesienią tego roku skończy 70 lat.

Włodzimierz Nahorny urodził się 5 listopada 1941 roku w Radzeniu Podlaskim. Przeszedł wszystkie szczeble muzycznej edukacji. Jest absolwentem PWSM w Sopocie w klasie klarnetu (1960-64). W maju 2009 r. Włodzimierz Nahorny obronił pracę doktorską pod tytułem „Twórczość Fryderyka Chopina jako źródło inspiracji w muzyce jazzowej”. Wykłada obecnie na Akademii Muzycznej w Gdańsku.

Karierę muzyka jazzowego rozpoczął jeszcze jako licealista, gdy w 1959 utworzył swój pierwszy kwartet Little Four. W tym samym czasie nawiązał współpracę z legendarnym teatrem studenckim Bim-Bom, grał w North Coast Combo, a także – jako klarnecista – w zespole tradycyjnym Tralabomba Jazz Band. W 1962 roku zadebiutował na festiwalu Jazz Jamboree w Warszawie grając na saksofonie altowym w Big Bandzie Jana Tomaszewskiego.

Na krajowej scenie wypłynął w roku 1965, triumfując na Jazzie nad Odrą we Wrocławiu, gdzie zdobył dwie pierwsze nagrody – solistyczną oraz ze swoim triem zespołową. W 1966 roku otrzymał II nagrodę na Światowym Konkursie Jazzu Nowoczesnego w Wiedniu (w jury zasiadali m.in. Joe Zawinul i Julian „Cannonball” Adderley), zaś rok później, również w Wiedniu, wywalczył I nagrodę indywidualną (oraz II zespołową), którą wręczył mu osobiście sam Duke Ellington!
Druga połowa lat 60-tych to okres współpracy z Andrzejem Trzaskowskim (m.in. coroczne wyjazdy na International Jazz Workshop w Hanowerze i Hamburgu, udział w sesji „Seant” Sekstetu Trzaskowskiego z Tedem Cursonem), Andrzejem Kurylewiczem, nagranie pierwszej autorskiej płyty pt. „Heart” (1967), początek długoletniej kolaboracji ze Studiem Jazzowym PR Jana Ptaszyna Wróblewskiego.

Pod koniec dekady objawił się też Nahorny jako pionier fuzji jazzu i rocka na koncertach i w nagraniach ze słynną grupą Breakout, z którą nagrał trzy płyty, m.in. „Na drugim brzegu tęczy”. Epizod ten przyniósł mu olbrzymią popularność.

W roku 1972 na Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu Nahorny zdobył I nagrodę za piosenkę „Jej portret” (ze słowami Jonasza Kofty, w wykonaniu Bogusława Meca). Piosenka ta stała się jednym z największych przebojów polskiej muzyki rozrywkowej, jednym z trzech najpopularniejszych polskich „standardów jazzowych”, obok kołysanki „Rosemary’s Baby” Krzysztofa Komedy i „Polskich dróg” Kurylewicza.

Pod koniec lat 70. Nahorny na dłuższy czas usunął się w cień, angażując się jako muzyk orkiestrowy na pasażerskich statkach oceanicznych. Powrócił na polskie estrady w pierwszej połowie lat 90., ze zdumiewającą energią, zaskakując fajerwerkami pomysłów i artystycznych wzlotów.

Od 1993 roku prowadzi własne Trio (z Mariuszem Bogdanowiczem - konrabas, Piotrem Biskupskim - perkusja) oraz Sextet (Dorota Miśkiewicz - wokal, skrzypce; Henryk Gembalski - skrzypce, Wojciech Staroniewicz - saksofon tenorowy i sopranowy, Bogdanowicz - b, Biskupski - dr).

Ze zespołami tymi dokonał wielu nagrań, dając się poznać jako subtelny, ale i błyskotliwy technicznie pianista, obdarzony fantazją i liryczną wrażliwością kompozytor, a także nowatorski interpretator – na gruncie jazzu – muzyki Chopina, Szymanowskiego, Karłowicza. Ambitną serię jazzowych interpretacji wielkich polskich klasyków zainicjował w 1997 roku projekt „Nahorny-Szymanowski Mity” – 1997. Trzy lata później płyta „Fantazja Polska – Nahorny-Chopin” uzyskała nominację do nagrody Fryderyk w kategorii Jazzowy Album Rok, zaś sam Nahorny został laureatem Fryderyka w kategorii Jazzowy Muzyk Roku. W 2002 roku ukazał się „Koncert – Nahorny-Karłowicz” z gościnnym udziałem K.A. Kulki i Janusza Strobla. To tylko wybrane nagrania Nahornego z tego niezwykle twórczego i płodnego okresu.

W 2008 Status Złotej Płyty uzyskał album „Pogadaj ze mną” zawierający 16 piosenek skomponowanych przez Włodzimierza Nahornego do wierszy Wojciecha Młynarskiego. Najnowsze przedsięwzięcie Nahornego to wydany w listopadzie 2010 roku album „Chopin Genius Loci”, zawierający nagrane w Sekstecie utwory Chopina, Szymanowskiego, Maciejewskiego oraz lidera.

W styczniu 2011 r. Włodzimierz Nahorny otrzymał na Wawelu z rąk Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Od samego początku kariery, która trwa już całe półwiecze, tegoroczny laureat Złotego Fryderyka wzbudza powszechny szacunek, uznanie i sympatię.

• Wojciech Młynarski - ZŁOTY FRYDERYK 2011 - Muzyka Rozrywkowa


Foto. Archiwum prywatne Pan Wojciech Młynarski to nie tylko poeta, satyryk, reżyser, autor i wykonawca szesnastu autorskich płyt . Nie tylko wybitny tłumacz przybliżający nam twórczość m.in. Jacques’a Brela i Włodzimierza Wysockiego. Autor tekstów dla Ewy Bem, Maryli Rodowicz, Skaldów, Krystyny Prońko, Wiesława Gołasa. Autor librett operowych i musicalowych.

To przede wszystkim arcymistrz słowa polskiego, nieugięty strażnik najwyższych wzorców estetycznych i etycznych w polskiej piosence. Niezrównany obserwator rzeczywistości i przemian społecznych. Podnoszący do rangi poezji pisanie o „kartoflance”. Autor mający, jak sam przyznaje, „gust tak wypaczony, że lubi wrony”, zawierający w kilku linijkach tekstu „W Polskę idziemy”, „Ułańskiej fantazji”, czy „Przyjdzie walec i wyrówna” nasz zbiorowy portret. Co więcej, Pan Wojciech już przed 50 laty przewidział, w sposób graniczący z jasnowidzeniem, dzisiejszą normę polityczną i medialną, pisząc: „ludzie to lubią, ludzie to kupią, byle głośno, byle na chama, byle głupio”.

Mam zaszczyt poinformować, że dziś Pan Wojciech Młynarski – kawaler Krzyża Oficerskiego Orderu Odrodzenia Polski, laureat Złotego Medalu Gloria Artis oraz Diamentowego Mikrofonu i Złotego Berła Fundacji Kultury Polskiej, decyzją Sekcji Muzyki Rozrywkowej Rady Akademii Fonograficznej zostaje uhonorowany nagrodą Złotego Fryderyka za rok 2011 za całokształt dokonań artystycznych.

Szanowny Panie Wojciechu! Proszę dalej „robić swoje”!